"Het meisje in de trein” van Paula Hawkins - een boekbespreking

Gabriella Cleuren

2016

Een zeer eigenaardig, irritant , deprimerend boek, dat de problemen van vrouwen op een krankzinnige wijze uitschrijft. De karakters draaien rond dezelfde man die zich minzaam voordoet, als helper, goede huisvader, minnaar, maar in feite zijn eigen onmacht om een degelijk mens te zijn afwentelt op zijn relaties; hen altijd met een schuldgevoel opzadelt.

Hij is een fervente leugenaar , wil geen verantwoordelijkheid nemen en is onbetrouwbaar. Zijn eerste vrouw raakt erdoor ontwricht, geraakt aan de drank en wordt daardoor als labiel geschilderd, een hele klus om het vallen en opstaan en weer vervallen zo beklemmend te schrijven. Haar leven wordt een leugen, een zichzelf wijsmaken, één niet zonder die oude relatie kunnen bestaan omdat haar man haar afhankelijkheid door zogenaamde bekommerd zijn en hulp in stand houdt.

De 2e vrouw Anna wil van de eerste (Rachel) af en het verhaal lijkt plausibel tot ook zij achterdochtig wordt en haar man op zijn toestellen natrekt : computer, mobieltje, telefoon : een andere vrouwenstem op het antwoordapparaat ?

De eerste vrouw Rachel ziet stilaan de mist optrekken, de kleppen van haar ogen vallen en inzien hoe haar ex functioneert. Dit komt door de verdwijning van een derde vrouw in zijn leven, die hij zwanger maakte en dan van haar af wilde, geen verantwoordelijkheid opnam. Het komt met Megan(3) tot een strijd, een explosie en hij kan bij een laatste afspraakje met haar niet anders dan haar afmaken. Niemand wist van de 3e relatie tot de dingen zich ontmaskeren door de achterdocht van de eerste 2 vrouwen. Zij trekken zijn leugens na en ontdekken de ware toestand ook al omdat Rachel zich moeide met het zoeken naar de moordenaar van Megan , dit langs contact met Megans man om, die dingen begint te verduidelijken. In het verhaal blijft de spanning als bij Agatha Christie. Was hij het? Rachel heeft ondanks haar dronken zijn een vage herinnering aan de avond dat zij haar ex het laatst zag met Megan bij een tunnel waar zijzelf met een bloedende lip vandaan kwam.

Tom haar ex, gokte altiijd op de nevels in haar hoofd, maar stilaan legt ze de puzzel samen en komt tot de waarheid. Tom is die avond met Megan verdwenen en zij was er getuige van (in een waas). Stilaan begrijpen de vrouwen de ware toestand , trekken het verhaal na en proberen zijn agressie te counteren. Samen maken ze hem af en hangen in samenspraak een geloofwaardig verhaal bij de politie op. Zo bewerken ze zijn dood en liquideren de moordenaar.

Het verhaal zit zeer spannend in elkaar, is irritant , confuus opgebouwd, laat niets vermoeden over de ware afloop, maar stelt de leugenachtigheid van een man, die vrouwen enkel gebruikt, in het daglicht. De climax is natuurlijk de moord. Maar het gedrag van mannen (velen in ’t algemeen) wordt hier afgestraft, niet getolereerd door vrouwen die leven als iets anders zien dan vertier en bedrog.

De schrijfster gebruikt het bindende element ‘trein’ om de waarnemingen van de karakters in het gebeuren te koppelen. Het is de rode draad door een ziekmakend onzeker verhaal met ontregelende verschijningen, geen houvast en vermoedens. Tevens een blaam voor ’t ontregelende van de drank en dronkenschap. Het labiele is meesterlijk ingebouwd tot het in de moord tot een climax komt.

Het verhaal werkt wazig, irriterend, onaangenaam en dat is zeker de verdienste van de schrijfster om deze vele gedachtegangen vol te houden , tot ontknoping te brengen en over te brengen op de lezer in een akelige, onaangename sfeer. Dat is zeer geslaagd. Een boek dat je niet met vreugde ter hand neemt.

© Gabriëlla Cleuren juni 2016

Back to Publications