Corona Escape #01, Gabriella Cleuren, 2020

Corona Escape #01

Gabriella Cleuren

2020

Suddenly nothing was possible since mid-March 2020.

Prospects were canceled, visits made impermeable. On April 8, I planned a visit from Hamburg, none of it was performed. Alexander did not come.

I was no longer able to collect my ordered frames for my exhibition and that is until 4 May. Everything was forbidden, gatherings, purchases in full stores. It has not bothered me. I never liked crowds. The consumer society did not have a full member to me, nor am I a drinker, and with surprise I walk along long racks full of elegant wine bottles: not for me. Drinking is objectionable, but woe to the addicts who have to face rows of seducers with every purchase, discouraged, advertised in all languages and packaging. Dubious attitude of disapproval and seduction.

But now: lock down, the cork on the urge to live, but as always, I don't participate.

I organize, make up, escape.

Of course I have to deal with purchases, no problem, a pleasant intermezzo that is not so bad, a dash of old habit, stimulation of needs and not needs, continues.

I take note of the waiting and sometimes fighting spectacle at the entrance. Relations of power change. The access guard suddenly becomes weighty, demands obedience and respect, acts weighty, dismisses or helps. All facets are possible. Another is indifferent, rational or helpful

I now have to organize my time differently. Staying at home is not an option. Weekly visits to museums disappear, my daily walk around the lake is closed - too much public. Then I shift my terrain to the surroundings, along forests, dusty roads or cobblestone roads.

There I suddenly discover the birth forest! A new young plantation with a thousand saplings, close to close, that start the struggle for survival. Those who are not strong go out. Whoever has strength grows up and stays. The others disappear and thus the birth forest forms into a normal forest later. The names of children born between 2008 and 2013 are listed on panels. I see my grandchild with her name listed in a long line of strange children and own children. A dingy child's drawing peaks at the edge and lures you into the forest. So clumsly beautiful and devilishly energetic. Then I walk on, surrounded by wild old forests, with solid white trees and fallen birches and smooth, large beech and crooked oaks and three-jumps that hold the sky in their dance. The view now becomes so wild and dry and husky. A white fallen birch thwarts the large wild forest, letting it rest, swing and discover. Here is my daily entertainment. I record sight after sight, trunk after trunk, fallen crown and broken, split post. The wild forest is oh-so-disorganized, not harmonious, not a first-choice forest, but a struggle for survival, like the state of man on Earth today, and as it always was. I decide to hold onto any interesting sight, not my normal choice, but a forced corona forest, lock-down, escape battle forest, sometimes become harmonious when man intervened, but fall back on naturalization and force measurement when nature strikes back. So I start a series and scan the forest for interesting views. I capture a different perspective every day. There is very little color, all the more wild movement and unforgettable blue sky that brightens up the view Mediterranean. Of course it is my interpretations, creations. More works on “Corona escape” in Poetry of the wilderness” - part of “Filled Emptiness unique worlds”

 

Deserted 2020

Sinds half maart 2020 kon plots niets meer. Vooruitzichten werden afgelast, bezoeken ondoorlaatbaar gemaakt. Op 8 april plande ik een bezoek uit Hamburg, niets ervan werd uitgevoerd. Alexander kwam niet. Mijn bestelde lijsten voor mijn tentoonstelling kon ik niet meer afhalen en dat is tot nu 4 mei. Alles werd verboden, samenscholingen, aankopen in volle winkels . Het heeft me niet gedeerd. Ik heb nooit van massa’s gehouden. De consumptiemaatschappij had aan mij geen volwaardig lid, een drinker ben ik evenmin en met verbazing loop ik langs lange rekken vol elegante wijnflessen : aan mij niet besteed. Drinken is verwerpelijk, maar wee de verslaafden die rijen verleiders bij ieder inkoop moeten trotseren, afgeraden, aangeprezen in alle talen en verpakkingen. Dubieuze houding van afkeuring en verleiding. Maar nu : lock-down, de kurk op de levensdrang, maar als altijd , ik doe niet mee. Ik organiseer, verzin, ontsnap. Inkopen moet ik natuurlijk afhandelen, geen probleem, een aangenaam intermezzo dat wel meevalt, een streepje oude gewoonte, prikkeling van noden en niet noden, aanhoudt. Het wacht- en soms vechtspektakel aan de ingang neem ik ter kennis. Machtsverhoudingen veranderen. De toegangsbewaker wordt plots gewichtig, eist gehoorzaamheid en respect, doet gewichtig, stuurt weg of helpt. Alle facetten zijn mogelijk Een andere is onverschillig, rationeel of behulpzaam Mijn tijd moet ik nu anders indelen Thuis blijven zitten is geen optie. Wekelijkse musea bezoeken vallen weg, mijn dagelijkse wandeling rond het meer is afgesloten- teveel publiek. Dan verleg ik mijn terrein naar de omgeving, langs bossen, stoffige wegeltjes of kasseienwegen.
Nature hits back 2020
Daar ontdek ik plots het geboortebos! Een nieuwe jonge aanplanting met duizend jonge boompjes, dicht aan dicht die de strijd om ’t overleven inzetten. Wie niet sterk is, gaat eruit. Wie kracht heeft, groeit omhoog en blijft. De anderen verdwijnen en zo vormt zich het geboortebos tot een normaal bos later. De namen van kinderen geboren tussen 2008 tot 2013 staan er op panelen vermeld. Ik zie mijn kleinkind met haar naam in een lange rij van vreemde kinderen en eigen kinderen vermeld. Een smoezelige kindertekening piekt aan de rand en lokt je naar het bos. Zo onhandig mooi en duivels energiek. Dan loop ik verder, omgeven door wilde oude bossen , met stevige witte bomen en omgevallen berken en gladde , flinke beuken en scheve eiken en driesprongen die in hun dans de hemel vasthouden. Zo wild en dor en schor wordt nu het zicht. Een witte omgevallen berk dwarsboomt het grote wilde bos, laat rusten, schommelen en ontdekken. Hier ligt mijn dagelijks vertier. Ik noteer zicht na zicht, stam na stam, gevallen kruin en afgebroken, gespleten paal. Het wilde bos is o zo ongeordend , niet harmonieus, geen eerste keuze van een bos, maar een gevecht om’t overleven, zoals de toestand van de mens op aarde nu , en zoals het altijd al was. Ik besluit ieder interessant zicht vast te houden, niet mijn normale keuze, maar een gedwongen coronabos, lock-down, escape-strijdbos, soms harmonieus geworden als de mens ingreep, maar teruggevallen op verwildering en krachten meten als de natuur terug slaat. Zo begin ik een reeks en tast het bos af naar interessante zichten. Iedere dag leg ik een ander perspectief vast . Er is heel weinig kleur, des te meer wilde beweging en onvergetelijk blauwe lucht die ’t zicht mediterraan opfleurt . Natuurlijk zijn het mijn interpretaties, creaties.
 

Back to Publications