2012 ANTWERP Belgium : Verni'cage

PRESS RELEASE

PRESS RELEASE: 2012 ANTWERP Belgium : Verni'cage, May 11 - May 12, 2012

Hoe ik bij Verni’cage belandde en waardoor ik besliste eraan deel te nemen.

Op 12 februari 2012 ontving ik de vraag of een deelname aan een kunstenfestival te Antwerpen Noord mij kon interesseren.  www.vernicage.be

De vraag kwam van Michael Lazic, die mij informeerde dat het festival de bedoeling had om een grote oude ruimte van het Stuivenberg badhuis sfeervol te metamorfiseren tot een kunstruimte met verschillende kunstdsciplines, van beeldende kunstenaars, schilder-en tekenkunst, fotografie en performances door mensen met beperkingen die door Michael geoefend werden voor een optreden , een ballet met spiegel (eeuwig symbool); Chinees Wester theater, muziek, kleinkunst en een Derwisj optreden ( dat ik van Tunesië kende) zouden aan bod komen.

Het hoofddoel lag in een heterogene benadering, die vooral ingesleten cliches bij het kijken naar kunst moest openbreken. Dat vond ik een fantastisch idee. Ook de ontmoeting met de vele verschillende kunstenaars leek me onweerstaanbaar boeiend.

De heldere exotische kleuren, en de totale vrijheid in de vorm , niet naïef, maar wel zo aangevoeld door de kijkers, met iets gebrekkigs als stijlvorm, de mens is dat ook, waren de aanzuigpunten van mijn werk voor Michael Lazic.Hopelijk kan dit de kijker ook boeien, maar staat hij even stil bij de diepgang en dubbele betekenis van ’t werk. Plaats hebben in een multiculturele buurt was voor mij een ander doorslaggevend aantrekkingspunt.

Twee dagen ontmoeting met kunstenaars uit andere diciplines :

De dans , als toenadereing in verschillende cultuur gedacht  : jonge derwisjen  in hun monotone draaibewegingen en urban girls in hun rolbewegingen over de vloer op de hypnotische  bolero van Ravel.. Meditatieve derwisjen als lichtfiguren en archaische , eentonige muziek met de fluit als vertolker van extreme eenzaamheid uit een  andere, oosterse wereld.

Muziek in zeer verschilllende benaderingen : koorzang , begeleidende life zang  voor  dans in eigen composities,  en luchtig entertainement van scarabee.   

De wat droge stem van  Kris Dane ondersteund en aangevuld met de jazz stemmen van de findelsisters uit Graz. Dit  bracht hem  een ritmische accenturering, verzachtte zijn sound en  varieerde zijn klank

Mari Laure Beraud chansons sloten af met  een typisch Duits Franse benadering : een Piaf -of Dietrichachtig geluid.

Theater:  het verhaal  in samenspraak en begeleid met instrumenten als stemmen.

  1. Cleurens schilderijen en foto’s van S. Buijs aan de muren, hingen er wat stil en bewegingsloos bij . Een confrontatie van de wereld der stilte , symboliek, kleur  en introvertie waar je je moet in verdiepen,  met de wereld van indringend geluid en beweging, dynamiek, duisternis, actie. Twee totaal verschillende werelden : confrontatie maar tevens beperking. Een rustruimte om te vertoeven na de optredens.

Spiegel in spiegel : subtiele  dialoog  van de mens met zijn spiegelbeeld , in een grootse  video ,enorme projecties van  beweging der figuren die zichzelf ontmoeten en variëren. Daarna de spiegel als kader gebruiken : suggereert de beperking , het ingesloten zijn , het alleen maar kunnen bewegen binnen dat kader. Zo is de mens. Ontroerende  opvoering van mengelmoes, collectief van psychiatriscche patienten uit Duffel , open  verwoord door de verdienstelijke  training van de choreograaf.

De dans, van de organisatoren  vormt een hoogtepunt. De soundscapes van lichamen  verbonden aan draden en aan versterkers geeft het geluid van oorlog, bombarderen, denderende  vliegtuigen, knetteren van metrailletten Een performance die een oorlogstrauma in de taal van de dans brengt voor mij. Zeer imposant., sterk beeldend.

De melancolische zang van Elke de Mey, intimistisch, dromerig, slaapkamerfolk een zeer eigen specificatie in de muziek.

De multimedia North Face en collective, een interactie tussen de ijle stem van een Finse een electronische  piano ,Jazzy  samenspel  met (begeleiden) de immense prachtige    video projectie van Joop Pareyn , sound design en 2 dansers  vormden een zeer hedendaags origineel geheel.

De technische variaties  en fysiek artistieke perfectie in de ring en aan de touwen, aan het rode lint, van de Newa compagnie waren  ruimtelijke sculpturen , aansluitend bij het beeldend werk.

Het zien van andere disciplines kan zich  misschien tot nieuwe vormen van kunst ontwikkelen, alhoewel ik het idee heb dat ze elk hun zeer eigen wereld bestrijken die een andere instelling vraagt.