Skulpturprojekte Münster : tentoonstellingsbezoek, Gabriella Cleuren, 2017

Skulpturprojekte Münster : tentoonstellingsbezoek

Gabriella Cleuren

2017

Skulpturprojekte Münster

In Münster loopt op dit ogenblik een internationale tentoonstelling van scupturen, de 5e editie, nog tot 1 okt.2017.
Een aanrader voor een paar dagen, daar de stedelijke coulisse van Münster ook voor oude historische gebouwen en kerken bijzonder boeiend is.  Zijn geschiedenis met de vrede van Münster in het historische stadhuis in de Friedenssaal, geeft inzicht in de voor ons noodlottige afkoppeling van een deel ( 7) van onze provincies,van het noorden tot een republiek, vandaag Nederland, dat zich toen afscheidde omwille van de overgang naar het protestantisme, een catastrofe voor het zuiden. Het is een aangename open stad die bij het zoeken naar hedendaagse sculpturale ngrepen haar historische coulisse door  de werken van nu,  ontvouwt. Zelfs met gids en beperkte tijd waren alleen een bezoek aan het LWL museum met afgedekt Otto Pienewerk en een combinatie van een gloednieuwe vrachtwagen met zwarte container als contrast en decor voor een Henry Moore sculptuur , goudkleurige patine , zeer mooi een eigenaardige combinatie. Modern tegen hedendaags : een enorm contrast. Het werk van Moore , een tijdelijke bruikleen uit Berlijn. De vrachtwagen zei me weinig , het werk van Moore des te meer. Maar misschien ging het alleen om de tegenstelling. Teveel geredeneer doodt soms het kunstwerk. 
Boeiend vond ik het werk  van Nicole Eisenman : Sketch for a fountain. De plaatsing , open plek bij de allee  en de uitstraling van enorme rust , bijna loomheid van 5 groteske sculpturen die door  hun houding enorme ontspanning en rust overbrachten.
Zelf waren  ze bezig het water over zich heen te laten lopen, lucht af te laten of water uit de benen te spuiten zodat er wervelingen op het wateropppervlak aan de bron ontstonden , herbronnen door rust ,weergegeven in dit werk. De Romeinen rond  hun atrium kwamen me voor ogen na mijn recent bezoek aan Herculanum en Pompei. Zo ver werkte de invloed door in de tijd.
 Een werk dat ook achteraf nog rust nalaat . Gewoon aangenaam. verbindingselement ‘water ‘, universeel.
Verbinding  was aan de orde bij het oude en nieuwe theater. De ruine van het oude gebombardeerd , enkel nog een klassieke gevel, verbonden met het hedendaagse theater , bezet met mozaïeken, gebeurde  door gekruiste stalen draden. Verbinding van oud en nieuw, over de straat heen naar een bank en huizen: netwerk, symbolisch georchestreerd .Misschien een ingenieus idee, maar het zei me weinig. 
Met gids was het aantal bezochte werken zeer beperkt .
Aan de fassade van het Lwl museum werd een soort waterpas (3x waterpas) in zwarte houder geinstalleerd. Loopt de kunst wel waterpas ? Van John Knigth. 
Niet erg opvallend, maar wel origineel.
Een paar dagen bezoek is een aanrader om meerdere nieuwe projecten te bekijken. Er moet toch wat afstand gelopen,. Het traject is een mooi stuk natuur rondom en door de stad. Tijd noodzakelijk !

Back to Publications