Gustav en Anton van Rose Tremain : een boekbespreking, Gabriella Cleuren, 2017

Gustav en Anton van Rose Tremain : een boekbespreking

Gabriella Cleuren

2017

Het verhaal van 2 jongens  uit een totaal verschillende achtergrond. De ene een kind van een zeer arme, harde , ongelukkige vrouw, die toch probeert haar kind goed op te voeden, maar weinig warmte en liefde kan geven, wel zorg.

Op school moet Gustav zich ontfermen over een overemotionel jongen die alsmaar huilt. Zo komt hij in aanraking met diens Joodse familie waar alles goed, liefdevol, rijkelijk is. De jongens zoeken in hun spel een eigen wereld , die van de zorg, waar de ene de rol van stervende vertolkt die door de andere weer gezond gekust wordt, een zo bijzondere gewaarwording , dat ze een leven lang bijblijft. Het is een signaal voor de zich later ontwikkelende relatie, die hen nog niet bewust is.

Anton is  een uitmuntende  pianist , maar kan wegens angsten niet het podium op. Zo kan hij zijn talent niet tot een carrière uitbouwen.

Gutav kan zich van zijn erfenis een bescheiden hotel kopen en houden. Ook daar zoekt hij warmte bij zijn klanten zoals een spelende Engelsman, die hem in het spel inwijdt.

De hardheid van zijn grootmoeder is zeer nauwgezet beschreven. Ze leidt tot hardheid en een koud hart bij zijn moeder. Zijn vader daarentegen was een bonk emotionaliteit en geniet van het leven met een lichtzinnige vrouw. Hij is een liefdevolle man.

De schriijfster kan zich zeer goed inleven en heeft empathie in deze verschillende werelden en in verschillend werkende karakters . Maar de beheersing en de fijne terugnemende aard van de jongen die altijd eerst aan de anderen moet denken is magistraal, fijnzinnig , met veel zachtheid beschreven. Het is een boek waar de fijnheid van omgang tussen mensen langs Gustav en zijn bescheidenheid, trouw en eeuwige gedienstigheid een totaal ander licht op mensen werpt en een andere mogelijkheid van omgang naar voor haalt. Het begrip voor anderen, het zien van hun kwetsbaarheid en kleinheid of eigenaardigheid  zonder oordeel. Het is een boek van toegaan op mensen die totaal verschillend van aard zijn . Een mooi , fijnzinnig, apart boek zoals je er niet meer veel vindt. Het is een fijn getekend ontdekken van homoliefde.

Ook de taal is wonderlijk apart . Gusav huppelde ronde kersenboom en had geen idee waarom hij huppelde, maar hij wist dat Antov het wist en dat leek voldoende. Anton leek maar een Jood. Hij praat met zijn mond vol, en dat is ongemanierd. Soms ging er troost uit van het geluid van dieren. Een overweldigende moeheid overviel hem bij de dingen die hij niet wist.

Gustav was gewend aan de nijdigheid van Emelie. Hij sloot de deur met een dubbele klik en dat deed hem denken aan het geluid van een filmprojector als een oude film afgelopen was. Zwijgen is een andere respecteren. Je ziet eruit als een droeve, grijze ezel. De herfst kwam langs en de bladeren gaven iets vertrouwds. Zij gezicht had zo’n gelig vetrandje als bij rundvlees. Zijn sihouet was beschenen door ’t schemerzachte licht van een voorbijrijdende auto.

De taal heeft een zachtheid en apartheid. Ze is vrouwelijk.

Back to Publications