Wij houden van Tsjernobil van Svetlana Alexijevitsj 2015-18 : een boekbespreking, Gabriella Cleuren, 2018

Wij houden van Tsjernobil van Svetlana Alexijevitsj 2015-18 : een boekbespreking

Gabriella Cleuren

2018

Wij houden van Tsjernobil  van Svetlana Alexijevitsj 2015-18.

Nooit las ik zo’n bedrukkend boek. Het gaat hier niet om een verzonnen verhaal, de schrijfster is zeer realistisch en de schrijnende getuigenissen van slachtoffers laten het enorme onmenselijk  lijden en de gruwelijke onverschilligheid, misdadigheid van een overheid die minder met hen inzit als met onkruid, zien.  Als hun hachje maar gevrijwaard is. Daarvoor plunderen ze mensen uit, sturen hen zonder scrupules de langzame dood in.( Het ommunisme). Uit misdadigheid en stupiditeit. Gevolg van een ongelooflijke bureaucratie en gebrek aan ieder respect voor anderen ,  die de wereld vernietigt. Niemand wil verantwoordelijkheid en degenen die het kunnen weten moeten in verbijstering vaststellen dat praten als verraad gezien wordt. Absurditeit ten top.Dit is het relaas van enkele tijdelijke overlevenden ,hun enorme burgerzin tegenover een misdadige overheid. Het leven wordt totaal vernield, mensen begrijpen het niet, het gaat hun bevattingsvermogen te boven. Zij kunnen alleen maar leven zoals ze altijd deden , maar dat is onmogelijk geworden . Alles is radioactief , is te zien, maar bestaat niet meer . Het is erger dan de devina commedia van Dante. Het is meer dan de hel. Het is de willens en niet wetens vernietiging van hun bestaan. Het is een regelrecht cataclisme.

De vraag die wij ons kunnen stellen is in hoeverre wij daar reeds deel van uitmaken en of het hier eveneens zo loopt door gezwijg van de overheid. Intussen zijn er meerdere gelijkaardige situaties op de wereld waar je weinig van hoort : Fukijama, de Oeral. Alleen zwijgen.

Dit boek is een reële waarschuwing voor wat de overheid met de wereld aanricht. Onleefbaar maken , afsterven van levende wezens in grote getale: het einde van dit bestaan.

Het verval van de  Sovjetunie bracht nieuwe hoop, een nieuw gezicht. De mensen hoorden voor het eerst  over de misdaden van het verleden, en geloofden de overheid, de macht:  een man aan de top van de pyramide die door dit systeem opnieuw iedereen misbruikte. Van intelligentie weinig sprake alleen vreselijke onderdrukking en doodslag: een lange lijdensweg voor velen, bijna allen.

© Gabriella Cleuren

Back to Publications