Denken over mijn eigen landschappen : aanleiding zien van Wuthering Heights van Emely Brönte, Gabriella Cleuren, 2012

Denken over mijn eigen landschappen : aanleiding zien van Wuthering Heights van Emely Brönte

Gabriella Cleuren

2012

Geregisseerd door Andrea Arnold

Deze zeer mooie , maar getormenteerde donkere film is een voortdurend schilderen met camera. De zeer esthetische, wazige oneindige vergezichten van Yorkshire zoals Emely Brönte ze beleefde voert een aparte wereld van oneindigheid en eenzaamheid voor .Er is weinig veranderd vandaag. Het nevelachtige blauw als kleur suggereert het ongrijpbare , het niet beheersbare. De stille , haast zwijgende gekwelde vertolking van Heathcliff met scherp belichte profielwerking in tegenlicht werkt dramatisch en het donkere  onrecht een mens aangedaan wordt voelbaar in ons binnenste . De filmmaakster doordrenkt haar werk met symboliek , spreekt onderhuids met een fladderende fragiele vlinder, achter elkaar rennende honden, twee hoog zwevende vogels, zware stormen en kriepende boomkruinen, en rembrandtiaanse  contrasten van licht en donker, waarin de figuren versmelten tot een onduidelijk beeld : verbondenheid  suggererend. De klank van de gierende wind  ondersteunt het geheel.

Het opvoeren van een bezetenheid tot het bittere eind maakt de film voor mij soms wat langdradig. Ik zou hem vroeger beeindigd hebben.

 Maar Brönte had diezelfde volharding in oneindige ontbering ook in haar leven. Kunst ontstaat uit het leven, zoals hier duidelijk blijkt.

De vele landschappen voeren me mijn eigen landschappen uit de Caraïben voor ogen. Ze zijn van eenzelfde eenzaamheid , verlatenheid, eigenaardigheid . Maar hun kleur is lyrisch, zonnig, niet dramatisch. Als je er lang naar kijkt vervullen ze je met bevreemding, van een verloren wereld die je maar zelden vindt en uit het verleden stamt.  Ik noemde ze daarom ‘ volle leegten’. Het zijn boeiende werelden  van smaragdgroen water , zand, rode aarde en zwarte rotsen. Je waant je op een andere planeet.

Ik heb er heimwee naar  en wil er opnieuw naar werken. Ze vragen minder inspanning dan virtuele werelden, waar je alles uit je hoofd moet creëren:  een innerlijke wereld, en het resultaat volledig afwachten. Landschappen zijn eenvoudiger voor de kijker en vragen niet dezelde inspanning van zijn geest. Hij ziet wat hij ziet, of niet . Hij voelt , geniet van kleur en ruimte. Zijn geest gaat op wandel.

Back to Publications